| |
 |
1e semester voorbij!
|
10 Mei 2010 | 11:35:02
|
Hehe, wat heeft dat eerste semester voor mijn gevoel ontzettend lang geduurd!
Maar wat wonderbaarlijk te weten en onderhand ook al een beetje te zien dat er leven in mijn buik groeit!
We zijn zo dankbaar en blij!
Echo heeft mij heel emotioneel gemaakt, echt leven te zien... Kloppende hartjes, beweging in je buik. Geweldig!
Gisteren was het dan moederdag waar ik het voorgaande jaren best moeilijk mee had, dit jaar was het anders.... De kleintjes zijn dan nog wel niet geboren, maar ik draag wel leven in me!
Het verzachtte het leed van andere jaren enorm!
Ik kijk zo uit naar het daadwerkelijk voelen van het nieuwe leven, de schopjes enzovoort.
Wat lijkt mij dat geweldig!
Maar daar zal ik nog even geduld voor moeten hebben....
Voel mij helaas nog wel ontzettend beroerd, duizelig en regelmatig hoofdpijn.
Ondanks dat het vervelend is, is het uiteraard voor een ontzettend goed doel. |
|
|
|
|
Schocking...maar o zo dankbaar!
|
13 April 2010 | 14:12:41
|
| Gistermorgen schrok mij een ongeluk want ik verloor een beetje helder, menstruatie-achtig bloed!
Gelijk de verloskundige gebeld en gevraagd of ik langs mocht komen voor een controle.
Eigenlijk was dit het eerste contact met de verloskundige want ik was eerder nog niet in de mogelijkheid om haar "veilig" te bellen.
Dat kan hier alleen maar in de loop van de morgen en ik had nog geen geschikt moment gevonden omdat ik dat liever niet op het werk doe.
Echter, ik ben sinds afgelopen donderdag vanwege de hevige misselijkheid in de ziektewet dus vanaf dat moment kon het, zul je zien vergeet je het doordat je zo ziek in bed .ligt. Had mij zowiezo voorgenomen om haar maandagmorgen te bellen, omdat het toch echt wel een keer tijd werd.
Verloskundige heeft mij er gelukkig voor smiddags tussen kunnen drukken en hoewel ik best een tijdje moest wachten in de verloskundigenpraktijk werd mijn geduld zeker beloond.
Ohhhh, wat er dan door je heen gaat als je voor het eerst je kindje ziet!
Smelt....
Verloskundige kon mij gelukkig ook direct geruststellen.
Er was een vruchtje met kloppend hartje te zien.
Wat ik alleen vreemd vond is dat ik iets minder ver ben dan verwacht.
Ik dacht volgens mijn eigen berekening gisteren 9 weken te zijn, bleek ruim 8 weken.
Vk dacht aan een late innesteling, dit kwam regelmatig voor.
Toen wilde ze alleen toch nog een vaginale echo omdat ze voor de zekerheid iets wilde controleren.
Ik vond het prima. Toen zei ze ineens; ik geloof dat ik een verassing heb; 'het zijn er twee'!
Je bent in verwachting van een tweeling.
Ik moest al een traantje wegpinken toen ik een kloppend hartje zag, laat staan toen ik dit nieuws hoorde!
Zo dankbaar!! |
|
|
|
Stille wateren
|
09 April 2010 | 11:21:59
|
| Ruim 8 weken zwanger ben ik nu...
Wow.... een Godswonder.. Het gaat gelukkig goed en ik ben ondanks dat ik hondsberoerd ben zo BLIJ en DANKBAAR.
13 november ben ik uitgerekend dus als alles goed mag gaan ben ik voor de kerst dan echt mama!!
Ik heb besloten dat ondanks de situatie waarin ik zit echt te willen gaan genieten van mijn zwangerschap.
Zo'n kostbaar Godsgeschenk |
|
|
|
Nieuws, maar dan wel anders....
|
19 Maart 2010 | 18:46:34
|
| Het is alweer een tijdje geleden dat ik een blog heb geschreven.
Niet dat er niets gebeurd, maar ik heb een tijdje geen internet gehad.
Weet eigenlijk even niet waar ik moet beginnen er is dan ook zoveel gebeurd en omdat sommige dingen best ingrijpend zijn wil ik niet alles vertellen. Je weet maar nooit wie deze log leest en/of googemed op je naam.
Eigenlijk zou ik ook nog e.e.a vertellen over de reis naar Zuid-Afrika. Hier is niets van gekomen, sorry voor de trouwe, wachtende lezer!
Om daar kort op terug te komen we zijn daar weggestuurd...
Very shocking, maar laten we het maar houden op cultuurverschil.
Echter ons verblijf heeft er wel voor gezorgd dat de waarheid boven tafel kwam----- momenteel wordt het kindertehuis door iemand anders gemanaged.
Dit is maar beter ook.
In mijn persoonlijk leven gebeurd momenteel heel erg veel, maar ik heb besloten om dit niet allemaal online te zetten. Hoop op jullie begrip hiervoor...
Er zijn heftige dingen gebeurd, very shocking en dan zeg ik het nog vrij zacht.
De adoptieprocedure is definitief van de baan.... in feite om meerdere redenen waarvan 1 reden is dat ik zwanger ben!!!
Ik ben dus in verwachting, maar kan er momenteel nog maar weinig van genieten al wil ik dit wel heel graag. Ik ben al over de periode heen waarin het de vorige keer mis is gegaan, dus daar ligt het niet aan.
Het is vanwege de dingen die ik nog niet gezegd heb en niet ga zeggen erg dubbel.
Toch ga ik mij wel proberen te richten op genieten van dit wondertje in mijn buik! (ondanks alle kwaaltjes waaronder met name mega moe zijn en hoofdpijn wat in niets valt vergeleken met de zaken die écht vervelend zijn)
|
|
|
|
South-Africa ------ Cape-Town ------Mashiphumelele
|
13 December 2009 | 00:02:34
|
| Gemengde gevoelens overvallen mij, op het moment van dalen en de huisjes
> van Kaapstad zichtbaar worden.
> Prachtig gebied, een landschap die veel indrukken weergeeft dat grenst
> aan een prachtige helder blauwe zee.
> Echter, in een groot contrast met verlaten, modderige delen in het
> bewoonde Afrika.
> Maar dit zegt nog niets in verhouding met het letterlijke contrast
> tussen arm en rijk wat erg goed te constateren valt vanuit mijn
> zitplaats.
> Prachtige huizen, vergelijkbaar met het rijke nederland, maar wat breekt
> mijn hart bij het zien van talloze ellendige, met name kleine krotjes.
> Gevoelens van verdriet en bewogenheid overvallen me en er ontspringt een
> groot verlangen om daar te zijn waar het grootste verdriet heerst.
> Dit wordt niet minder op het moment we onderweg zijn voor een lunch bij
> vrienden als we dus straatkinderen tegenkomen langs de kant van de weg.
> Slecht gekleed in oude vervallen shirts en een verknipte vuilniszak die
> bescherming moet bieden tegen de vallende regen.
> We worden gewaarschuwd, houd je niet bezig met de straatmensen; ze zijn
> gevaarlijk en beroven je zo van alles wat je hebt.
> Toch is dit nu net een deel van de groep die we op ons hart hebben.
> Hoe kunnen we daar nu instrumenten zijn van Gods genade als we er niet
> mee om mogen gaan?
>
> We besluiten echter te gaan in Jezus naam, als Hij er ons bij bepaald,
> we willen ons alleen door Hem laten leiden. Ook als het niet altijd
> makkelijk zal zijn....
>
> Ookal weten we op dat moment nog steeds niet precies wat Gods plannen
> zijn, we vertrouwen erop dat we niet 3 weken “ gewoon” aanwezig zijn.
> Die volgende maandagmorgen spreken we eindelijk over het kindertehuis en
> stappen we er binnen.
> Het gevoel wat mij op moment overvalt.... met geen pen te beschrijven.
> Laten we het maar houden op zeer warme gevoelens voor die prachtige
> kinderen die ons bestormen! Letterlijk! Wat heerlijk om al die kinderen
> liefde te kunnen geven waar ze zo naar smachten. We moeten beiden wel
> uitkijken, want voor we het weten liggen we beiden op de grond,
> letterlijk “ overrompeld” door naar liefde- hongerige kinderen.
> Maar wat is dit geweldig. Die kinderen kunnen geven wat zij nodig
hebben, die liefde waar zij zo naar verlangen.
> Terwijl we ons neerstrijken op de bank zien we het reilen en zeilen van
> dit huis wat ons behoorlijk afschrikt.
> We zien lelijke gezichten bij de dagelijks leiding gevenden, we hoorden
> geschreeuw van gemopper op de kinderen, maar... we zien geen liefde
> uitingen. We zien geen spel-interacties en andere positieve invloeden.
> We zien alleen maar...: “ ik ben hier omdat er betaald voor krijg”, maar
> zien gaan hart voor Gods (!) kinderen.
> We zien wat deze kinderen missen en voelen dat wij dat deze kinderen de
> komende tijd mogen gaan geven. Liefde en onderwijs op een positieve
> manier.
>
> Dit blijkt echter de daaropvolgende dagen niet zo makkelijk dan als wij
> hadden verwacht. We merken dat wij als blanken nogal moeten vechten om
> ons plekje in te kunnen nemen. Een cultuurkwestie.
> Toch proberen we belangrijke lessen te planten.
> We willen dat de kinderen leren “delen”. We merken dat deze les
> noodzakelijk is voor deze kinderen. Juist zij die niets hebben...
> Het is moeilijk om dingen te delen als je nooit iets voor jezelf hebt
> gehad.
> Toch proberen we dit op een positieve manier onder het licht te brengen.
> Met heel veel liefde....komen we toch een eind!
> We merken dat ondanks de weerstand door niet goed te luisteren naar ons
> de kinderen onze liefde en aandacht voor hen wel accepteren.
> Niets liever dan uren met hen knuffelen, we merken dat dit heel veel
> rust geeft in het huis.
> We merken echter dat de satan hier niet blij mee is en probeert het
> verpesten door het gedrag van de dagelijks leidinggevenden hiervoor te
> gebruiken.
> We merken dat zij helemaal niet blij zijn met ons programma en stellen
> zich zeer ongeinteresseerd op.
> Desondanks gaan we gewoon door met ons programma, omdat we zien dat de
> kinderen daar enorm van opbloeien. Heerlijk ,die stralende gezichtjes te
> zien, genieten van de ontvangen aandacht!
>
Toch, op een gegeven moment "knalt" de bom tussen ons en de dagelijks leiding gevenden; het begint met lichte irritatie in mij waarmee ik toch iets wel doen nadat ik ben afgekoeld. Irritatie die is opgebouwd in de afgelopen weken, geraakt te worden door de desinteresse van een ander in die unieke mens waar Hij zo'n verschrikkelijke passie voor heeft. Een intense liefde wat met geen pen te beschrijven en wat voor de mens onmogelijk voor te stellen is. Wij kunnen slechts een hart openstellen en een pink voelen van Gods genade in ons wezen voor de armsten onder de armsten en instrumenten te zijn van Zijn vrede. Dat laatste geeft ons de moed om door te gaan totdat we het punt bereiken dat het tijd is om de waarheid uit te spreken al is dit slechts als een graankorrel van een tarweveld wat op het punt staat om geoogst te worden. We hebben het hier over cultuur en nemen de vrijmoedigheid een Bijbels principe in te leren; simpelweg: Jezus volgen en geven aan dat het erg fijn zou zijn dat de dagelijks leidinggevenden iets meer laten zien van hun liefde voor de kinderen. We vertellen dat we hun aanwezigheid erg op prijs stellen en dat de zorg voor eigen kinderen geweldig wordt gedaan, maar dat we het ook prachtig zouden vinden als zij willen functioneren als Zijn instrumenten van liefde en vrede, slechts om Zijn geweldige karakter te zaaien in het leven van deze prachtige schatten (van kinderen). Deze vrijmoedigheid die we toch in nederigheid over proberen te brengen kost ons "alles" en worden we erg onverwacht, plompverloren, maar helaas wel iets te serieus er "uitgezet"
Wordt vervolgd!! |
|
|
|
Vaccinatie
|
30 September 2009 | 18:17:58
|
| Vandaag moesten we eigenlijk vaccinaties ophalen vanwege de reis naar Zuid-Afrika.
Echter toen we in gesprek waren met de dienstdoende verpleegkundige werd duidelijk dat ik heel zeker moet weten of ik inderdaad deze vaccinatie wil.
Als je zwanger bent of zwanger wilt worden is er een verhoogde risico op een miskraam..
Wat moet je daar nu mee?
Je wacht al zolang, miskramen zijn ons ook niet onbekend, je wilt niets liever dan een kindje, maar tegelijkertijd is niet vaccineren ook een risico..
Het is het een met het ander afwegen.
We hebben ook nog steeds geen duidelijkheid over de situatie van het hier en nu. Maar al zouden we die duidelijkheid wel hebben moeten we ons de vraag (met name ik dan) nog serieus stellen; want ook als je zwanger wilt worden is het niet gezond om die vaccinaties te nemen.
Lekker dus allemaal...
|
|
|
|
Ongesteld.....toch nog steeds klachten
|
15 September 2009 | 21:30:22
|
Een paar dagen geleden weer ongi geworden. Desondanks heb ik dezelfde klachten nog onder de leden.
Als ik nu toch echt zwanger ben denk ik dat ik volgende maand ook wel weer ongesteld word. Misschien zelfs 9 maanden. Maja, dat weet je toch niet van tevoren.
Weet wel dat dit vet irri is, op zijn minst.
Heel vaag ook.
Raar lichaam.....
Tijd zal het leren, een testje doe ik (nog) niet hoor, mijn buik zal vanzelf wel gaan groeien.... |
|
|
|
Scary!
|
05 September 2009 | 15:47:16
|
Jaja, gaan we weer.....
Ik vermoed zwanger te zijn, maar durf echt NIET te testen.....
Ben alleen wel ongesteld geweest; niet meer en niet minder, MAAR wie het weet mag het zeggen:
Ik voel mij sinds een week met vlagen misselijk, ene dag meer en erger dan de andere dag. Jaja, hoor ik je zeggen; wat dacht je van stress en noem de hele rataplan maar op.
Wie kan deze verklaren? Naast misselijkheid heb ik ook trekkende/gespannen borsten....
Sinds een week (tevens een week na mijn menstruatie) klachten zijn tegelijkertijd gekomen...
Soms een trekkerig gevoel in het onderste van mijn onderbuik
Hormonenoorlog?? Kun je weleens zo kort na je menstruatie zere borsten hebben?
Pfffffffffffffffffffftttttttttttttttttttttttttttttttttttt
Wil eigenlijk afwachten of ik de komende ronde wel/niet ongesteld wordt,wordt ik ongesteld gaan we gewoon zo door, maar als de klachten aan blijven houden of ik nu wel of niet opnieuw ongi wordt ga ik testen.... |
|
|
|
Vele kinderen in het zelfde huis - maar toch Home Alone...
|
04 September 2009 | 21:07:20
|
Weleens het gevoel gehad dat er mensen om je heen zijn, maar dat je, je toch alleen voelt?
Dit was kenmerkend voor de filmpjes die getoond werden tijdens de 2e voorlichtingsbijeenkomst.
"Het adoptiekind" stond centraal. De achtergrond - het eerste begin van nieuw leven
Om ons een indruk te geven in wat milieu/cultuur deze baby's een leven beginnen mochten we een aantal filmjes kijken van kindertehuis vanuit verschillende landen. O.a Haiti en Taiwan.
Zoooooo'n verschil wat daarin kan zitten zeg!
Helaas kan er in zo'n kindertehuis nooit die 1 op 1 aandacht worden gegeven die deze wel in een gezinsverband kan krijgen. Wat een luxe, opgroeien in een gezin!
Ookal zijn er zowel grote als kleinere tehuizen de aandacht moet zo verdeeld worden dat de baby's nog net niet versmeren en (deels) ondervoed raken.
Dan hadden de baby's in het ene huis pech dat er gewoon maar 1 hoofdverzorgster (non) was met soms enkele vrijwilligers en in het andere huis hadden de baby's het nog ietsje beter dat er ook nog een uurtje met hen gespeeld werd. Maar dit was vrij uitzonderlijk...
Het schijnt zelfs cultuur gebonden te zijn dat je bijvoorbeeld in taiwan baby's zoveel mogelijk met rust moet laten (knuffelen is er dus niet bij) en dat je pas aandacht schenkt op het moment ze kunnen bewegen.
Daaruit kun je de nood van adoptie wel zijn en dat terwijl de meeste kinderen die in tehuizen leven niet "ter adoptie aangeboden"kunnen worden omdat er bijvoorbeeld nog een ver familielid is die echter bijvoorbeeld geen geld heeft.
Zo wrang!
Er was een adoptiemoeder aanwezig die haar verhaal deed. Slechts ter voorbeeld, want ieder (adoptie) kind, situatie is anders.
Het is vooral een kwestie van gedrag proberen te herkennen en uitingen aan te voelen.
|
|
|
|
Embryo-adoptie 3
|
04 September 2009 | 20:55:54
|
Het embryo verhaal is tot nader order in de "ijskast" gezet.
Letterlijk, maar ook zeker figuurlijk.
Het echtpaar waar het omgaat is woonachtig in duitsland en daar is embryo-adoptie tot op heden nog strafbaar. Embryo's mogen het ziekenhuis daar ook niet verlaten en bijvoorbeeld naar Nederland of Belgie waar veel meer mogelijk is getransporteerd worden.
Dit stel heeft er echter voor gekozen om te kiezen voor het leven.
Zij willen zolang er nog geen mogelijkheid/opening/wetswijzing is gekomen de embryo's bewaren in de ijskast.
Zij willen niet dat de vrouw deze zelf draagt opdat er een grote kans is dat haar eigen leven in gevaar komt, nog dat de embryo's worden vernietigd.
Wat de toekomst brengen moge......
We leggen alles in Zijn hand! |
|
|
|
|
|
